Ex-Amsterdammer
Nu ik al acht maanden niet meer in Amsterdam woon, na er 22 jaar gewoond te hebben, begin ik de leuke kanten van die stad weer te zien. Het bruist daar en er is altijd wat te beleven. Ze hebben er bovendien de mooiste bouwputten van Nederland. Amsterdam heeft het, maar Doetinchem doet het hem, denk ik tegenwoordig als ik in Amsterdam ben. Er zijn best zaken die ik mis nu ik niet meer in onze hoofdstad woon, maar de humor van Amsterdammers hoort daar niet bij.
Laatst was ik met een stel Amsterdammers op stap die heel erg last hadden van Amsterdamse humor. “Wil je een paperclipje?”, vroeg ik beleefd aan de Amsterdammer die twee blaadjes aan elkaar wilde hechten. “Naw, ik ken het netuulik mit m’n waasvinger purrebere, mor dor hippik waaneg an”, zei hij met een air van kijk eens hoe grappig ik ben. Ik haalde diep adem.
De andere Amsterdammer had een kind van een jaar en om het gesprek op gang te houden vroeg ik beleefd wat tot nu toe de leukste periode was geweest met dat kindje. Hij begon daarover na te denken en terwijl ik zat te wachten op een antwoord kwam de andere Amsterdammer er met een kwinkslag doorheen: “Naw, det is netuulik niet saun snuggere froag fen je. Het moaken netuulik! Det wes ’t luikste! Heh, heh, heh, heh!”
Gelukkig houden Amsterdammers veel van zichzelf. Dan houdt er tenminste iemand van ze.
Ik probeer wel es in zo'n huis-aan-huisblad een stukje te lezen dat in het Limburgs is geschreven, maar daar krijg ik altijd kramp van (aan mijn begripsvermogen). Hetzelfde gevoel krijg ik als ik Amsterdams moet lezen. Gelukkig was het geen hele pagina...
Geplaatst door: mignonnie | 29 juli 2009 om 6:50