Wat een baan

Gisteravond zat ik een beetje ziek in de laatste trein naar Maastricht en er gebeurden allemaal vreemde dingen. Ze waren zeer surrealistisch, maar ik weet zeker dat ze echt gebeurden. Ik was blij dat ik een beetje koorts had, want daardoor kwam er een soort droomsausje bovenop deze bizarre gebeurtenissen.

Na station Eindhoven schoof de deur open en daar kwam Boudewijn Büch binnen met een lange bruine pruik op en zo'n damesbril waarmee je voor het leven gratis lid van de SP mag worden. Het was de conductrice en ze kwam de plaatsbewijzen inspecteren. Ze was zo streng en groot dat ik van haar zou verliezen met armpje drukken en ik verdenk haar ervan dat zij thuis ook van al haar familieleden de plaatsbewijzen controleert als ze zich van de huiskamer naar de kapstok begeven.

In een bank zat een meisje met een kortingskaart die ze desgevraagd liet zien. "Deze kaart was in 2008 al verlopen en het is nu 2009!" brieste de conductrice. "Dat gaat u geld kosten", zei ze op een toon alsof ze het meisje wilde castreren. Het is niet Boudewijn Büch, dacht ik, het is de vrouwelijke uitvoering van Gargamel, de boze tovenaar die de smurfen altijd wil opeten.

Het meisje had geen legitimatiebewijs bij zich en was volgens de nieuwste Nederlandse regels dus een halve topcrimineel. De conductrice werd daar zeer boos over en liet het meisje haar drie voornamen harder dan nodig was spellen zodat de hele coupé het hoorde en met haar geboorteplaats ging het als volgt. "Wat is uw geboorteplaats?" Het meisje zei zachtjes: "De V.S.". "Nee, ik vroeg niet het LAND, ik vroeg de PLAATS!" Dat bleek 'Dundine' of zoiets te zijn, of 'Bumbine'.

Uiteindelijk moest het meisje een nieuw kaartje zonder korting kopen en haar kortingskaart werd in beslag genomen door Gargamelina. Nu ze klaar was, kwam ze langzaam maar zeker mijn kant uit. Haar voetstappen bonkten in een dof voodoo-ritme op het linoleum en mijn hart ging twee keer zo snel, terwijl het snot mij in de schoenen zonk. "Plaatsbeweis, bitte!" bitste ze me toe. "Dat is een bevel!" Met trillende vingers gaf ik haar mijn kaartje, waar ze dwars over de datum die de vorige conducteur erop had gestempeld, ijzig koud dezelfde datum stempelde. Ik kreeg er kippenvel van. daarna wilde ze mijn kortingskaart. Die moest ik helemaal uit zijn warme, beschermende portemonnee halen en toen wilde ze hem 'scannen' met een apparaatje dat ze bij zich had. "Kunt u hem niet gewoon even tussen uw roombillen houden, lieve goedaardige heks met de mooie golvende manen op uw wratten, want ik wil elk gevaar van straling of radioactiviteit in de kiem smoren", durfde ik niet te zeggen. Wat ik wel zei is: "Uw collega heeft hem net ook al gescand en ik heb gehoord dat hij na twee keer scannen uit elkaar valt."

Ze lachte daar niet om, maar het meisje uit Pumpine grijnsde er zielig om. Gelukkig was alles bij mij goed en ik was blij dat ik ongehinderd verder de kille nacht in mocht. Ik zag het glimlachende gezicht van mijn moeder voor me.

De conductrice van Loch Ness had zich een weg gebaand door de klapdeur en voerde een gesprek met haar volgende slachtoffer. dat was een vrouw die Engels sprak met een Italiaans accent. Ze had geen kaartje en begon al snel te jammeren onder de terreur van deze wandelende psychologische eenmanspijnbank. Het laatste wat ik hoorde voordat ik wegzakte in een zweterige dommel was: "Waar overnacht u meestal?"
-"Boehoehoe...In het boehoehoe appartement van mijn man, boehoehoehoehoe!"

Comments

[Geplaatst door: Bram Anconnie]

Een vriendin van mij, die als psycholoog werkt in een penitentiaire inrichting, voegde eens een soortgelijke Überzugführer toe dat hij een uitstekend gevangenenbewaarder zou zijn. Een zeer eerzaam beroep, dus Herr Flick stond met zijn mond vol tanden...