l'Aquila

Oei, in Italië was er gisteren een naschok. Dat is niet leuk en net als de l’Aquilanen heb ik het niet zo op naschokken. De afgelopen dagen heb ik intens meegebeefd met de mensen in l’Aquila. Dat komt doordat l’Aquila de laatste plaats is waar ik met mijn vader op vakantie geweest ben voordat hij doodging, 34 jaar geleden. Door die beving kreeg ik allemaal herinneringen aan het l’Aquila van destijds. We stonden daar op een camping, waarschijnlijk omdat op de Romeinse campings alle plaatsen waren ingenomen door gladiatoren en toeschouwers of zo.

We kwamen ’s avonds laat aan en mijn vader en moeder zetten gezellig onze enkeldaks kampeertent op in het licht van de koplampen van ons Renaultje R4, terwijl ik in een tuinstoel met mijn teddyhaas zat te spelen en af en toe een harinkje aangaf.

De volgende avond nam mijn vader mij mee op een wandeling in het historische centrum van l’Aquila. Dat maakte enorme indruk op mij omdat ik nog niet zoveel historische centra had gezien. Wat het meeste indruk op me maakte was het plaatselijke casino. In mijn oogjes was dat een enorm afschrikwekkend gebouw. Mijn vader, die er altijd op gebrand was om mij ‘de wereld te laten zien’, wilde daar met mij naar binnen. De portier maakte met erg indrukwekkende Italiaanse gebaren duidelijk dat we er niet in mochten. Primo: we hadden geen strotdas om, secundo: we liepen in korte broek en tertio: ik was duidelijk minderjarig.

Het komt daardoor dat ik pas op latere leeftijd mijn gokdoop heb gehad. Geen probleem natuurlijk, maar ik heb me erop betrapt dat ik de laatste dagen stiekem dacht: zou er door die aardbeving een scheur in het huis van die irritante portier zijn gekomen?

Comments

[Geplaatst door: Sjakie van de Hoek]

Is het niet 'dat' portier?

[Geplaatst door: Robert]

Nee, dat was achtergebleven op de camping om onze autodeur open te maken.